search

ΑΡΘΡΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Συνθέτις και πιανίστα, ζει και σταδιοδρομεί στο Παρίσι όπου, ξεκινώντας από τον ρομαντικό μινιμαλισμό, έχτισε το δικό της μουσικό υποείδος, που έλαβε την ονομασία «instelect». Με αφορμή το νέο single "Nostalgia", είπαμε λοιπόν να τη ρωτήσουμε για τα δικά της αγαπημένα κομμάτια...

"Chasing Sheep Is Best Left To Shepherds", του Michael Nyman (1982)

Γιατί ήταν ένα αγαπημένο κομμάτι από το soundtrack του για την ταινία The Draughtsman's Contract, το οποίο μου έκανε δώρο μια καλή μου φίλη για να πάρω μαζί όταν θα ερχόμουν να εγκατασταθώ στο Παρίσι, ξέροντας ότι μου αρέσει η μουσική του. Το άκουγα συνέχεια, για εβδομάδες μάλιστα. Μου θυμίζει τα πρώτα μου χρόνια εδώ. Όταν πήγα να τον δω σε συναυλία έπαιξε πολλά από τα κομμάτια του άλμπουμ και η συγκίνησή μου ήταν απερίγραπτη.


"Veridis Quo", των Daft Punk (2001)

Το άκουσα για πρώτη φορά σε μια animation ταινία του Kazuhisa Takenouchi με τίτλο Interstella 5555. Καθηλωτική η στιγμή που άρχισε το κομμάτι με το εκκλησιαστικό όργανο και το beat να μπαίνει σιγά-σιγά. Την έκανε πολύ δυνατή την εικόνα. Κάθε φορά που βάζω να ακούσω το άλμπουμ τους κι ακούω το "Veridis Quo", με πάει πίσω πόσα χρόνια, όταν ακόμα ήμουν στην Αθήνα… Και με πιάνει μια νοσταλγία για την οικογένειά μου και τους φίλους μου.

Η 5η Συμφωνία του Ludwig van Beethoven (1808)

Μελέτησα ιδιαιτέρως τον συγκεκριμένο συνθέτη, γιατί ήταν –και είναι– από τους αγαπημένους μου. Τη Συμφωνία αυτή (λέγεται και Συμφωνία της Μοίρας) την άκουγα από τη στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική. Με συντροφεύει συνέχεια. Η επιβλητικότητά της και η δύναμη του ρυθμού της με είχαν εντυπωσιάσει από πολύ νεαρή ηλικία και επηρέασαν τις συνθέσεις μου, τόσο στο πιάνο, όσο και στα ορχηστρικά μου κομμάτια. 

"Dance Me To The End Of Love", του Leonard Cohen (1984)

Γιατί από αυτό έμαθα τον Leonard Cohen, αγάπησα τα τραγούδια του και τη βαθιά, μελαγχολική και γρέζικη φωνή του. Η φωνή του ήταν πηγή έμπνευσης για μένα, και πιο συγκεκριμένα για το "Nostalgia", το οποίο έγραψα και κυκλοφόρησε πρόσφατα, καθώς και για ένα άλλο μου κομμάτι, που θα βγει τέλη Ιανουαρίου του 2019…

"Ask The Mountains", του Βαγγέλη Παπαθανασίου (1995)

Έχω ακούσει όλα του τα κομμάτια και έχω εμπνευστεί από εκείνον –άλλωστε θεωρείται και ο πρωτεργάτης του ηλεκτρονικού ήχου. Το "Ask The Mountains" με αγγίζει ιδιαίτερα. Το έχω συνδυάσει με τις βραδινές ώρες που απολαμβάνω να κάθομαι σπίτι και να χαλαρώνω, νιώθοντας ευγνώμων για τους ανθρώπους τους οποίους έχω δίπλα μου και για όσα μου προσφέρονται.

74aKtr_2.jpg

"Primavera", του Ludovico Einaudi (2006)

Η μοντέρνα κλασική μουσική την οποία γράφει, δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο. Οι μελωδίες του είναι μοναδικές: όλος του ο συναισθηματικός  κόσμος, αποτυπωμένος σε μουσική. Είναι ένας από τους συνθέτες που ακούω καθημερινά και που δεν μπορώ γενικά να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι του –γι’ αυτό, αν ήταν να επιλέξω, θα έλεγα ότι το "Primavera" είναι από τα αγαπημένα μου. Βρίσκω τις εναλλαγές του ιδιαίτερα όμορφες.

"Light Οf Τhe Seven", του Ramin Djawadi (2016)

Από τη σειρά Game of Thrones. Όλα τα κομμάτια του Djawadi είναι εξαίσια, ενώ το πώς παντρεύει την ορχήστρα με διάφορα έθνικ όργανα κάνει ακόμη πιο ιδιαίτερη τη μουσική του. Όταν τον είδα live, αποδείχθηκε και εξαιρετικός μαέστρος καθώς διηύθυνε την ορχήστρα του, όπως βέβαια και καταπληκτικός πιανίστας –ειδικά όταν ερμήνευσε το "Light Οf Τhe Seven". Έφυγα γεμάτη από αυτήν τη συναυλία, θα τη θυμάμαι για πάντα. Πηγή έμπνευσης.

"Silk Road Theme", του Kitaro Matsuri (1980)

Όλα τα κομμάτια του Kitaro Matsuri είναι πολύ ατμοσφαιρικά, αλλά αυτό ειδικά μου άρεσε πολύ. Ήταν ο λόγος που ήθελα να ασχοληθώ με τη new age μουσική, αλλά και για το ότι το πρώτο μου άλμπουμ Passion (2013), ήταν επί το πλείστον new age. 

"Lullaby Οf Birdland", της Sarah Vaughan (1955)

Η φωνή της ήταν ένα θείο δώρο, με τεράστια εκφραστική γκάμα! Το συγκεκριμένο τραγούδι με ταξιδεύει κάθε φορά που το ακούω, πέρα από την Ευρώπη, σε μιαν άλλη εποχή. Δεν είναι τυχαίο ότι ερμηνεύτηκε στη συνέχεια από την Ella Fitzgerald, τη Mina, αλλά και την Amy Winehouse.

"Woman Ιn Love", της  Barbra Streisand (1980)

Είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της. Είναι και ένας από τους πολλούς λόγους που με ώθησαν να εντάξω και τραγούδι στη δισκογραφία μου. Η εκφραστική της φωνή με γοήτευσε τόσο πολύ... Σαν να τραγουδάει άγγελος. Πώς να μην εμπνευστεί κάποιος από την ερμηνεία της, ακούγοντας την σε αυτό ή στο "Somewhere", όπου επίσης καθηλώνει;